حنین

ما را از آنان قرار ده که دأبشان حنین است و دهرشان انین

حنین

ما را از آنان قرار ده که دأبشان حنین است و دهرشان انین

حنین شوق و سوز و گداز هجران است، حکایت نی وز جدایی ها شکایت نی، حنین است،امام علی پسر امام حسین پسر امام علی به ما این کلمات را آموخت:
اَللَّهُمَّ اجْعَلْنا مِمَّنْ دَأْبُهُمُ‏ الْإِرْتِیاحُ اِلَیْکَ وَ الْحَنینُ، وَ دَهْرُهُمُ الزَّفْرَهُ وَ الْأَنینُ، جِباهُهُمْ ساجِدَهٌ لِعَظَمَتِکَ، وَ عُیُونُهُمْ ساهِرَهٌ فى‏ خِدْمَتِکَ، وَ دُمُوعُهُمْ سآئِلَهٌ مِنْ‏ خَشْیَتِکَ، وَ قُلُوبُهُمْ مُتَعَلِّقَهٌ بِمَحَبَّتِکَ، وَ اَفْئِدَتُهُمْ مُنْخَلِعَهٌ مِنْ مَهابَتِکَ،
خدایا، قرار ده ما را از کسانى‏ که شیوه ‏شان در زندگى‏ شادمانى با تو و زارى به درگاه تو است و روزگارشان آه و ناله است پیشانی هاشان در برابر عظمتت به خاک‏ افتاده و دیدگان شان در خدمتت یکسره بیدار است و سرشک شان از ترس تو ریزان و دل هاشان به محبّتت آویزان و قلب هاشان از هیبتت از جا کنده شده است

آخرین مطالب

امروز زنگ زد محمد که خبر بدهد اضافه کار من را ریخته اند. چه جالب که همه اتفاقات حساب من اول به سمع و نظر ایشان میرسد..گفتم بله و این از قدم دخترته...جا خورد. کدوم دخترم...به اطلاعش رسوندم که در حال حاضر یک دختر بیشتر نداری...یک دختری که ده سال پیش همین وقتها بود که شروع کرد نزول اجلال کنه! ده سال پیش بود و برف باریده بود و مادرم هنوز زنده بود  و محمد و مامان توی اتوبوس اصفهان نشسته بودند که برسانند خودشان را به من و بچه ای که ممکن بود مجبور شوند با عمل جراحی به دنیا بیاورندش ولی بدون عمل جراحی بدنیا آمد!

ده سال پیش که چقدر همه چیز و من جمله به دنیا آمدن ارزانتر بود. ده سال پیش که حقوق سه ماه محمد یک ملیون و دویست بود و معادل شش سکه بهار آزادی و فردای تولد دخترش به حسابش ریختند. و امروز که سه ما حقوقش به زحمت معادل دو سکه می شود!

ده سال پیش که هنوز مادرم بود و هنوز تهرانی نبودم و کارمند نبودم ...ده سال پیش که ...

از چیزهایی که گذشت این ده سال برایم آورده است راضیم به شرطی که خجالتم ندهند و اسباب مسئولیت نشود که می شود...اسباب مسئولیت است شغلم و عصبانی شدنهای بیخودم و اصطکاکهایی که توی سازمان ایجاد می کنم..اسباب مسئولیت است که نفت را از گاو مردنیش می دوشند توی حلق امثال من که کاری بکنیم و ما درگیر خودمانیم...درگیر روال اداری مزخرفی که مملکت را زمین زده است و کار را ...کار را توی سازمان به جهنم برده است به قهقرا برده است..دخترهای افاده ای که حاجب و دربان أقای پارسائیند از مهمترین گلوگاههای سازمان شده اند. ای کاش اینها منشی رئیس نبودند اینها که مدام می خواهند روال اداری را توی سر آدم بزنند. اینها که تفرعن اسباب کارشان است اینها که....و چه خوش گذشت که روی یکی از این مغرورها تلفن را قطع کردم. عجب از خودم راضی بودم بابت این کار...داشتم سوالی ازش می پرسیدم؟ نه داشتم برایش توضیح می دادم که فلان نامه به رونوشت احتیاج ندارد و آمد بگوید که رونوشتی که نوشته ای احتیاج به اصلاح دارد که وسط گفتنش یادش آمد وظیفه او نیست برای من چیزی را توضیح بدهد! یا للعجب!‌برای همین حرف خودش را قطع کردو گفت: اینا رو نباید از ما بپرسید باید از اداره خودتو سوال کنید...ماذا فازا؟ من کی چیزی از شما پرسیدم؟ من که خودم داشتم توضیح می دادم؟ حیف که عصبانی شدم ...گفتم اینجا توی اتوماسیون من با شما فرقهایی هست ....و جمله نا تمام ماند چون خانم منشی احساس کرده بود وقتش دارد هدر می رود...و وظیفه او نیست که به توضیحات من گوش بدهد...گفتم: می دونستم همین رو میگید...خیلی ممنون خداحافظ شما...

عصبانیت اول پرم کرد...پر پر...رفتم به رئیس کوچیک درباره رفتار منشی رئیس بزرگ گله کنم ..نصیحتم کرد عصبانی نشو و برای حل مساله به ذهنش رسید که از من باید بپرسد چرا صبح اول سراغ این کار نرفتی..رئیس کوچک دقیقا مطابق فرمول ناخوش خرخورده مدیریت می کند!‌هر وقت کار هر کسی گره می خورد می گردد با ذره بین توی سوابق آن فرد  در مورد آن کار یا می گردد تا نکته ای پیدا کند و به قول خودش توپ  را توی زمین طرف مقابل بیاندازد! و ایها الناس از این قرار است که چرخهای این مملکت به این پنچری شده است..رئیس بزرگ آن طور و رئیس کوچک این طور و من کارمند دون هم این جور...

حالا از این حرفها گذشته آمدم سر ماجرای گیس و گیس کشی هایی که تویش فروافتاده ام تا خرخره...به خانم آذرماهی خشاب از کینه پر می گویم اصلا بیجا کردم خواستم بینتان را خوب کنم..بی زحمت تصفیه کن حساب ما را بگذار توی اتاق با آب و هوای تصفیه نفس بکشیم...او هم دست به تفرعن می زند!‌نه تو عددی نیستی ..تو هم اتاقی ما نیستی... فورا ذهنم می رود سراغ گوشه گیری و جدا شدن از بقیه ..مثل آن یکی همکارم که از دست این قماش آدمهای نمی دانم چه قضاوتی از دستشان بکنم اول به سکوت و بعد هم به بازنشستگی پناه آورد و اینها به جای این که توی خودشان علت را ببینند توی طرف دنبال مساله می گردند...ماذا فازا...اللللاه که بنی بشر چه موجود خودبین حودپرست خودخواهی است....اللللاه که چقدر کم ایرادهای خودمان را می بینیم و تازه کشف کرده ام ایرادهایی هم که توی بقیه می بینیم معمولا اهم ا یرادهای خودمان است ...تمام انتقادهایی که ت به میم می کرد دانه به دانه در خودش بود...

فلانی مسائل خانه اش را می آورد اداره...شما هم که می آوری!

فلانی همه چیز را برای خودش می خواهد....شما برای کی می خواهی

گرمایش و سرمایش اتاق دستش بود...و شما؟

چه پست خوشمزه ای شد...البته که به منظور میل کردن یک وعده خورشت غیبت بار نگذاشته بودمش...همه را نوشته بودم که پناه ببرم به خدا از این نفس روان  گل آلود که می تواند همه مملکت را به جنایتهایش گرفتار کند....و نوشته باشم بازهم برای بار هزارم که انسان موجود پیچیده ای است و در آوردنش توی یک داستان بسیار سخت است...همین طور که من نمی توانم حرکتهای خودم را در سازمان پیش بینی کنم چون خودم را نمی شناسم!

  • خدیجه آقایی

روز سختی بود.روز داوری بود و به هیچ نتیجه ای نمی رسیدم.

بالاخره حق با این بود یا آن...روایت ب درست بود یا الف و یا ت؟

این یکی می گفت  فلانی همیشه عصبانی بود و توی عصبانیت حرکات تندی می کرد ...

دیگری می گفت رقابت هم بود ..فلانی رقابت داشت با بهمانی و همیشه از نظر خودش توی داوریها در حقش ناداوری می شد و من برای اینکه ماجرا را فرونکاسته باشم و قضاوتی درباره فلانی که نخودچی خورانش بوده نکرده باشم و بدین وسیله همسفره سگهای جهنم نشده باشم مجبور بودم پیش خودم از او دفاع کنم و کمی که تقوایم دوزش می رفت بالا وظیفه خودم می دیدم بروم و همین را با این و آن هم در میان بگذارم که نظرشان را بهبود بدهم...زهی خیال باطل!

وقتی می رفتم با فلانی همدلی کنم و برای اشتباهاتی که اینها می گفتند کرده و البته می شد گفت برای هجده سال این سیاهه از اشتباهات زیاد هم بزرگ نیست و شاید بشود با جارویرقی کشیدن به غبارهای سالیانی که بقیه اندوخته اند هم پشته ای به همین بزرگی از جنایتها و اشتباهاتشان فراهم کرد...حتی به نظرم رسید بپرسم این جانی که این همه جنایت در حق شما کرده و انگار حلاصه جنایتهایش این است که برخی مقاومتها جلوی شما و زشتی های بعضی از شما کرده یا چغلیتان را کرده و این اگر چه از نظر شما جنایت است اما ممکن است غیر از انگیزه دشمنی برای او انگیزه نوعی حق طلبی یا لعابی از حق طلبی و مبارزه با بدی را هم داشته باشد و این طوری می رسیم به اختلاف مبانی و این که الف و ب و ت و میم و ب همگی با هم اختلاف در مبانی و اصول داشتند و هر یک به روشی اخلاقیات خودش را وضع می کرد و تنها از راه سازش با هم کنار می آمدند و این وسط من که افتاده بودم میان دعوایی که می توانستم کاملا از آن بری باشم دنبال این بودم که چکار کنم عاقبتم مثل میم نشود و یا به بد قضاوت کردن بقیه  کارم منتهی نشود و فقط هر لحظه که توی بجث و فکر کردن با خودم فرو تر می رفتم به این نتیجه بیشتر می رسیدم که هیچ نمی دانم و نمی توانم دامن خودم را از این آتش نجات دهم و نمی توام از قضاوت کردن و قضاوت شدن بری بمانم و نمی توانم کسی را کاملا بی گناه بدانم و دیگری را کاملا گناهکار...

همه این مبهم جات چرند را نوشتم تا گرته ای زده باشم از روی دست زندگی....وه که اثر هنری اصل و درست همین زندگی است و وه که وقتی به نفس انسان گفتند روان ...تازه یک اسم روی یکی از پیچیدگی هایش گذاشتند ....وه که چه مشکل است از روی این روان گرته زدن ...شخصیت آفریدن...شخصیت به حرکت در آوردن

حالا بیا توی کار قضاوت و ببین که هیچ رقم نمی توانی کاری بکنی 

.و می رسیم به محاسبه نفس خود

رویا همیشه به من می گوید تمرین سکوت بکن و من ممکن است گاهی این سخن گرانم بیاید اما واقعیت این است که در مورد دعواهای الف و ب و میم و ت هر کاری کرده ام فضولی بوده و وظیفه ام تنها سکوت بوده اما این که علی رغم گوشزدی که به خودم می کردم که نباید دخالت کنم دخالت کردم علتش چه بود؟ جواب باز هم توی کلمه فضولی نهفته است منتهی از اون لحاظ..فضولی غیر از کنجکاوی یک جنبه دیگر هم دارد و آن این که آدم به طمع کسب فضیلتی است که توی دام فضولی می افتد...در واقع فضولی دامی است که طعطمه اش کسب فضیلتهاست!

فضیلتی که طعمه فضولی من شد این بود که خودم را تراز باقی بیاورم و بل که بیشتر از آنها! مثلا اصلاحی بینشان انجام بدهم ...

و واقعیت این بود که من یک نارس نورس جاهل بیش نبودم ...جاهلی با ادعاهای پاره کننده ماتحت آسمان!

این  هم از محاسبه نفس0

  • خدیجه آقایی

سلام

به کی؟

اعتراف: اگر در همه عمرم ده تا دروغ گفته باشم یکیش امروز بود..انقدر در دروغ گفتن ناشی هستم که رویا داشت مچم رو می گرفت...پیش خودم گفته بودم که اصلاح ذات بینی انجام بدم که نشد! نبخشیده بودندش و هیچ کاریش نمیشه کرد وقتی کسی کسی رو نبخشیده باشه از یکی مثل من زپرتی هیچ کاری بر نمیاد!

دو روزه نیستم..تعطیلاتم و به قلم خوش گذشته...شد هشت هزار کلمه که نوشتم و شد عزم نیمه سیمانی نیمه ابری ...که جزم کردم..یا جزمم کرد. خیلی به موانع می خوره قصه...بدبختی ای که دارم این هست که آدمهای قصه را دارم...خود قصه را هم ای...کم و بیش دارم اما قصه نمی نشیند توی لوکیشن ...جا نمی افتد توی فضا...

باشد ..می گویند گوشت گوسفندی نیست توی بازار! می گویند حاشیه خلیج فارس گوشت گرون شده..می گویند اینها همه سیاست است که تا عید....و من می ترسم! از این که سرنوشتی که برای این ملت نوشته شده نزدیک آمده باشد...گواهی می دهند که گرانی و قحطی گرسنگی بپا کرده اند توی روستاهای اطراف..می گویند گرسنگی دارد انگشتهای مملکت را سرمازده می کند...قانقاریای گرسنگی دارد تهدید می کند و این که ما توی تهران نشسته ایم و ممکن است دیرتر از همه جا گرسنگی را به تن بکشیم نمی تواند اسباب خوشحالی ما باشد. بر عکس باعث سرافکندگی و مسئولیت ماست و حالا گیرم نرگس کلباسی یک نفوذی سازمان مللی باشد این قدر مردانگی را داشته که توی این وانفسا پا شده اینجا حضور بهم رسانده..الان باید او را دریافت

 

می خواستم امروز را روزه نذری بگیرم....نذر گرسنه ها...نذر اینبار گرسنه های وطنی...خدایا از تو نا امید نیستم ...آرزو آرزو می کنم که من را در زمره کسانی قرار بدهی که با گرسنه ها همراهی کردند. قبل از آن باید بگویم محض این که تو یادت نرود و من هم یادم بماند که توی مراسم ختم پدر مجیدی دعا کرده بودم که با این همه لا ابالی گری مالی و غیره روز قیامت حسابم سبک باشد...آرزو آرزو است دیگر دعا کردم تمام کسانی که طی عمرم ازشان مالی ضایع می کنم یا خلقشان را تنگ می کنم یا محبتی و صلتی را ازشان دریغ می کنم یا آبرویشان را به جا نمی آورم یا غیبتشان را می کنم یا در یاریشان حقشان را رعایت نمی کنم ...یا ....حسابشان تا روز شلوغ پلوغ داوری پاک شده باشد با من...ای خدا فقط از تو می شود چنین درخواستی داشت

اما چطور این آرزو را داشته باشم و حال آنکه دور و برم مردم گرسنه ای هستند که از دستم کارهایی برایشان برمیآمده و انجام نداده ام؟

چطور یمنی ها...افغانی ها همسایه های دهاتی مان که آب ندارند و نان از دست من راضی شوند؟

چطور بچه های آن کارگر سه شیفت که یک سوم من و همسرم نمی گیرد از دست من راضی شوند؟

وای بر ما و نفت ما...

ما  را بکش...ما را مثل زنهای بی بخار کوفی بکش...تا قبل از این که بار مسئولیتمان توی دنیا سنگین تر بشود و از عهده اش بر نیاییم

البته داشتم آرزوی نوشته شدن رمان جدیدم را برآورده شده تلقی می کردم و عشق می کردم که این فکرها برایم پیدا شد و داغون شدم!

  • خدیجه آقایی

صبح هوا اکسیژن ناب و خنک بود، با سیم ظرفشوئی آسمان را سابیده بودند و شاخسار درختها، توی مسیر نگاهها به آسمان آبی-سرخ یواش افتاده بودند، نسیمهای سوز دار منظره را جرعه جرعه گوارای نفسها می کردند. هوا انقدر خوش گوار بود که از دیدن خودم در جهان، از دیدن سی و پنج سالگی ام در جهان، دم به دم  هوای گریه می گرفتم....گاهی شادیها هست که گریه ناکت می کنند......

هاای  امروز کوههای اطراف پیدا ترند و سرنوشت  نزدیک تر آمده است....

د پس نوشته شو ای عصاره ام

  • خدیجه آقایی

امروز را اگر از خواب خوشحال کننده مربوط به پیدا شدن 340 تومن دزدیده شده بگذریم....با نرگس کلباسی شروع کردم.

نرگس کلباسی دست بچه ها بود توی گوشیشان دیدمش...یک دختر جوان که بیشتر از من سن نداشت..خودش را آورده بود توی زلزله زده ی کرمانشاه یک سال بود همانجاها بود ...کارها کرده بود...جشن پنج هزار تومنی...پا ایستاده بود و خانه ساختن برای روستائی ها را تماشا می کرد...توی یکی از پستهایش داشت اشاره می کرد که روستای ما کسی چیزی نشده...نرگس خودش اهل یا زاده یکی از روستا ها بود...لهجه داشت بچه ها گمان برده بودند که لهجه اش اروپائی است!

کسی از همین سلبریتی ها ...گفته بود مملکت را باید بدهند دست نرگس کلباسی

من هم با  خودم گفتم من هم یک روز عمرم را صرف این هجرتها و جهادها می کنم..با خودم گفتم آرزو !حالا وقتش است که آرزو کنم...هر چه که آرزو کرده ام به دست آورده ام. همین الان آرزو می کنم من هم یک سال بروم یمن! آنجا باشم و به داد برسم...لابد با بودنم اتفاق می افتد...مفید بودن اتفاق می افتد. به درد خوردن....بچه ها را چه کنم؟ لابد آن روز که بروم بچه ها آنقدر بزرگ شده اند که اگر خواستند با من بیایند...طوری نمی شود که یکسال درس و مدرسه شان ر اتعطیل کنند و همراه من بیایند!

ماها که یکریز رفتیم مدرسه الان از سی و پنج سالگیمان راضی نیستیم...

اما چرا یمن را؟ چرا پر سر وصداترین و داغترین نقطه جهان را؟ آرزو کردم؟  جواب چیست؟ یک کلمه جاه طلبی! جاه طلبی است که من را به اینجاها کشانده است. و جاه طلبی است که من را توی بن بست قرار داده است خدا کند روزی من خودم را درست از همانجایی که هستم بشناسم.

چرا من نرگس کلباسی نشدم و نمی شوم...جالب این است که آرزوی یمن می کنم اما حاضر نیستم برای بچه خودم عمرم را بگذارم وقتم را بگذارم....واقعیت من کجا و آرزوهایم کجا

از این که بگذرم می رسیم به خبر مکتوم مانده ای که توافق کردند علنی اش کنند . بچه ها می گفتند این همین جوری بوده همیشه....حتی گفته اگر خودم هم مردم به همه بگوئید فلانی مشکلی برایش پیش آمده نمی آید اداره!

نمی دانم این چه اثری بود که این ماجرا روی من گذاشت ..چال کرد قلبم را ...یخچال نه ها....داغچال کرد...توی پیامکی نوشتم شریک غمت هستم ...نوشتم با فرآن یادت هستم...نوشتم درکت کرده ام این روزهایت را درک کرده ام...اما آرام نشدم..انگار بانو با پرده نشینی اش آتش ما را تیز تر کرده است.

وقتی برمی گردی خانه و همه جا مرتبی است و دخترت شکوفا شده و می زند...نوایی نوایی را می زند و خوب می زند! آن وقت فکر می کنی برنامه های مرضیه برای بچه ها زیاد هم بیراه نبوده است. مضراب دست گرفتم که من هم توی این راه قدمی بردارم...که من هم این کاره بشوم این هنر را یاد بگیرم و همان تنیلی ای که موقع درهم تنیدن گره ها سراغم می آید و می گوید این که چیزی نیست این که انگار یک ضربه است . ترتیب زدنش هم که مهم نیست این که زیاد مهم نیست ...این که یک زیر و روی ساده است این که یک حلقه به حلقه زدن است آدم باید دیوانه باشد که خودش را با اینها بند کند اینها پیچیدگی شان در شان من نیست و خودم هم می دانستم که این ها بهانه است اینها تنبلی است اینها...حالا زور را می آوری بالای سر خودت و سعی می کنی بنویسی چیزهایی را که ننوشته ای بنویسی چیزهایی را که بر تو نوشته اند بنویسی ...نباید زیاد کتاب زده عمل کنی مثل هویدای تیتیش تنایی که درجه ۳ بودگی اش هم کتاب زده بود که زیادی برای ایرانی ها اروپایی فکر می کرد که با فکلی ها تنها این فرق را داشت که از آنها ریاکار تر بود که توی کتابهای زیادی که دیده بود دنیا را گشته بود بیشتر از آنی که با دیدنشان ذوق کرده باشد با خواندنشان فهمیده بودشان و این همان حالتی است که به من دست داده است یاد امروزم میافتم و خیط شدنم توی دفتر پارسایی ...جایی که علامی پشت چشم برایم نازک می کرد و نوری روال اداری را به من گوشزد می کرد غلامی رئیس اداره از جایش پاشد و به من سلام کرد  و من بابت اشتباهی که کرده بودم پیش پارسایی و علامی و نوری ووجدانی و فرجی و نقیان همه و همه خیط شدم!

سرانجام فهمیدم که باید ...

سرانجام پنبه ی نرگس کلباسی هم برای من زده شد. دست گذاشتن روی محرومیتها و ان جی او تشکیل دادن ها به پشتوانه بودجه هایی که از سازمان ملل می آید و غیره آخرش این است که فشارهایی از پایین به حکومتها وارد می شود برای اعمال سیاستهای جهانی...هژمونی جهانی در این نیتها و انگیزه های خیرخواهانه نقش فعال دارد آن هم نقش فعالی که هیچ از خیریت نیات خیرین و انگیزه های امثال نرگس کلباسی کم نمی کند...کسی که به خاطر بچه ای هندی دو سال توی زندان بوده و حالا به واسطه جواد ظریف خودمان نجات پیدا می کند و قصه این است که سیاست عاشق چشم و ابروی کسی نمی شود حتی اگر به اندازه نرگس کلباسی چشم و ابرو داشته باشد و حتی اگر نسبش برسد به مالک اشتر!

همه ایتها شارژترم می کند برای زن و زمین و برای گایا و برای کارهایی که شده به گرته برداری باشد از روی این نقشه های پر فتن دیده شده باشد و هم این که باید به داد خودمان برسیم...به داد خودمان!

 

  • خدیجه آقایی

صبح: از خانه بیرون زدنی کاسب سالخورده به رهگذر احوالپرس گفت: بیا برادر اینو بدیم بالا...اشاره اش به کرکره های قدیمی و زنگزده مغازه اش بود...کاپشن سبز جیغی تنش بود برادر!  می آمد کمک اما گفت خبری نیست خودتو اذیت نکن!

توی اداره هر از گاهی میان کارهایم با نفسهای عمیقی که میکشم می آیم سراغ رمانم و هر ازگاهی به جای هر یک کلمه که میایم توی قصه تعبیه کنم می روم یک پاراگراف روی طرحش چیزهایی تعبیه می کنم ...از قصه ترسیده ام و از ماجراها و آدمهایش هم...برای همین است که هی به خودم می پیچم و می خواهم همه شخصیتهای ریز و درشت قصه را بردارم بیاورم جلسه یکی یکی از نظر بگذرانمشان و ببینم چه می گویند و توی هر موقعیت چه کاری ازشان سر می زند..مباد که ازشان غافل بشوم و بیکار بمانند وباز بگویند که شخصیتها را نساخته ای....

وقتی خیلی موفق می شوم توی فکرهایم عمیق بشوم و وقتی این ایده آرت کوین دارد سعیش را می کند که معماهای قصه من را به زیبایی رنگ کند کیفور می شوم و پا می شوم بیرون را از طبقه سوم از همان جایی که توی اداره نشسته ام نگاه می کنم و به خودم می گویم:

خدیجه جامعه تو را به این بالا کشانده است نه برای بیهودگی و بیهوده خندی...بنویس شاید ارزش زحمتها ی جامعه را داشت نوشته ات...

 و همین جوریها کیفور کرده ام خودم را و انرژی گرفته ام وبرای نوشتن شارژ شده ام و به محض این که دستم از شنیدن اخبار و شستن ظرف و پختن شام فارغ شد آمده ام دنبال لپ تاپ. انگار کلا خبری نبوده است. از صبح تا حالا...خبری هم نبوده الا این که زلزله زده مردم را  همان جاهایی را که پارسال هفت ریشتر لرزاند ....خبری نیست الا اینکه در تعقیب و گریز همکار هستیم که برویم ختم بابایش و رخ نمی دهد

خبری نیست الا اینکه شمخانی گفته  ما مجبور به مذاکره با آمریکا نیستیم...خبر همینهاست دیگر...

 

  • خدیجه آقایی

امروز از سر اذان بیدارم اما انگیزه هست شکر خدا برای این که بخندم و فعالیت کنم. اولش این که خواب را خواستم با طناب زدن بپرانم...که صدایی آمد نکن نکن..ناظر بر این که خواب کودکان را آشفته نکنم!

باقیمانده لطف و محبت همسر در مورد فاطمه را کیسه کیسه کردیم و گذاشتیم ببرد مدرسه ..بعد از اینکه با سرعت بین حمام و دستشویی و آشپزخانه خودم و سه تا بچه ها و غیره را حمل و نقل کردم و جلوی باریدن باران توی رختخواب بچه ها را گرفتم و راهی مدرسه کردم فاطمه را و خودم را راهی سر کار.. و نم نمی از فیض بارید و دیدن هوای هنوز سرخ و آبی دیماهی با اینکه دیگر بعد از برف بازی روز جمعه در حاشیه اتوبانهای بالاشهر برای ما هیچ  گنج نهفته ای در آستین نداشت...واداشت به ذوق بیایم ..به ذوق بیایم  از ایتکه مثل پارسال دود گرفته و مه آگین نیست و این که روزهایی که دارند سرازیرمان می کنند به سوی چهلمین سالگرد انقلاب می توانند آبستن امیدهایی باشند امید به این که لاشخورهای این انقلاب مسموم بشوند از پاکی هوا و بارانی آسمان

سرکار هم دو سه تا کار را با تمرکزی کمتر از دیروز و با فضولی بیجا در اموراتی که به من مربوط نبود طی می کردم که رئیس صدایم کرد و با بغض و اشک خبر داد پدر خانم همکارمان فوت کرد...یک سالی بود توی حول و ولا بود ...یک سالی بود توی احتضار بود انگار و این که نخواسته کسی بداند و این که من چون خانم هستم و با او ممکن است رفیق تر باشم بعد از ساعت کار زنگی بزنم و سوالی بکنم در مورد این که آیا کاری از دست ما بر می آید و اینها و اینکه من هم بعد از کار و کلاس موسیقی فاطمه و فتانگی نواها و آهنگهایی که قرار شد بزنیم نتوانستم و نرسیدم کاری بکتم ..خصوصا که رفتنمان به کلاس باعث گریه های بسیار و گریه خواب شدن علی و جواد و سپس بیدار شدنشان به گریه ها و بهانه های شدیدتر شده بود.+...

بعد که به زور آرامش نسبی را حاکم کردم درحالی که به بی مهارتی خودم در آرام نگه داشتن سه بچه غش غش می خندیدم ..البته از درون و شام گذاشتم....جوجه چینی مثلا و سریال بانوی عمارت را با همسرم به خاطر دیالوگهای زیبا و کار شده اش تحسین کردیم و البته از پیرنگش ایراداتی گرفتیم .... و البته اوک نیو را به حاطر زپرتی بودن بی حد و حصرش شماتت کردیم و بعد بر مردم فسوس کردیم که چرا  آن یکی را نمی بینند و این یکی را آره....

دیگر اخبار بود که خبرنگاری با بد دفاع کردن از بودجه و کسانی که حسام الدین آشنا بهشان توی دانشگاه تهران تاخته بود به من جای خالی آمنه سادات ذبیحی را حالی کرد. گفت به موضوعات فرعی نپردازیم....دستت درد نکند خبرنگار نصیحت گو چطور به این نتیجه رسیدی که آنچه آشنا گفت و ناجوانمردانه به جامعه المصطفی تازید این میان...حرفهای فرعی بود! دستت درد نکند با این دفاع احمقانه ای که کردی...راه گل زدن آشنا را خیلی خیلی بازترکردی...باختیم توی این مورد و مخاطبان آشنا فهمیدند که این مملکت را مافیای نظامی گری دارد می چرخاند وفدرت را او و ثروت را او دست دارد آن هم در این وانفسای قحطی و غللاتی....تو هم میخ دیگری به تابوت این بدن تبدار انداختی و رو به قبله تر ش کردی!

این دستخوش من باشد که بدانم تالیف درست داستان یک خبر چه هنر مهمی است!

هنوز هم انرژی مانده بود و فکر هم از راه غیب رسید که بهتر است اول خانه را رفت و روب کنم و بعد ظرفها را بشورم ...کوششی هم برای تمرینهای فاطمه در مورد سنتور کردم که موفقیت آمیز نبود ....اما خودم خوشم آمد که وقتی دوباره یکی از آن بحرانهای فریاد همگانی توی خانه راه افتاد من هم به جمع فریاد زنان نپیوستم و همسر محترم هم خدا لطف کرد و همراه شد و فریاد زنان دلبند را بغل درمانی کردیم!‌یکی را من بغل گرفتم و یکی را هم همسر و آن سومی هم خودش آرام شد! وای به حال سه قلو دارها!

پسر نه گلم شلوار ش را نمی پوشد و من را حرص می دهد! و می گوید بنویس! دوستت دارم!

آن دلبند ته تاقاری چادر من را سر کرده و آمده کنار لپ تاپم بیتوته کرده و یه تا عروسک را همراه خودش دارد می خواباند و خیلی آرام با صدای نجوا دارد بهشان می گوید عزیز دلم دوستت دارم...دلبند وسطی هنوز دارد با تیرو تفنگ و نبرد در میان بالشها و پتویش می لولد تقصیری ندارد جدیدترین اسباب بازیش تفنگش است و من دارم به این فکر می کنم که توی طرح رمانم آیا آرت کوین به خوبی جا می افتد یا نه

ایده اش بر اثر زور زدن و با آمپول فشار زایمان طبیعی شد!‌ زور زدن پیرامون این که در این دوره زمانه که همه چیز پول است و پول همه چیز است آشی را که ژرمینال برای مخاطب بارگذاشته با چه ادویه ای اشتها برانگیز و خوش بو و برنگ کنم

بعد از زایمان زورکی طبیعی این ایده بر آن شدم که از آن مراقبت کنم که دچار حملات منتقدان این کاره نشود و دلزدگی های موارد مشابه را هم به بار نیاورد برای همین قرار شد موضوع آرت کوین آرتی فکتهای بشری ای باشد که با مدرنیته سر ناهمسازی دارند

مثل طبابت سنتی مثل سمینار شرکت کردن مثل خدمات ترجمه و خق تالیف کتابها...آرت کوین راهی برای نمره دادن به آثار هنری و به آثار معنوی مثلا به فلان شعر به فلان نماز به فلان حرکت ایثارگرانه در راه آزادی انسانهای یمنی و میانماری و غیره.. اعتبار دادن و اعتبار ها توی کامیونیتی ای از اعضا قابل مصرف است و کنگره پنهانی اینجا را دارد شارژ می کند  و آنها فکر می کنند که بودنشان دارد گهر افشانی می کند

قرار شد در سمینار تد چند جای معتبر مثل دیزنی و فورد و بیل گیتس و ... از اعضای این کامیونیتی باشند و قرار شد عضویت در این کامیونیتی مقررات داشته باشد و براای افراد اعتبار سنجی ای در کار باشد و خلاصه هدف این است که خواننده کمی درگیر فصه بشود!

 

امید است که این آرت کوین هم وقتی حقیقتش بر ملا می شود خودش گواهی باشد بر صحت اگزیستانسیالیستی ایده زن و زمین!

 

 

 

  • خدیجه آقایی

دختری از ایران

سیمای مرد هنر آفرین در جوانی

سیمای زنی در میان جمع

زمستان 62

کلیدر

...تازگی ها خوانده ام

پدرو پارامو

بنال وطن

ثریا در اغما

آهستگی

هنر رمان

و کوهستان به طنین آمد

 

  • خدیجه آقایی
  • شب قبلش با ثریا به اغما رفته بودم...بحبوحه جنگ بود اما ما بورژواهای پاریس نشینی شده بودیم که چو پاریس نباشد تن من مباد....شب ژانویه مست کرده بودیم و با آرمانهای خودمان دست به گریبان بودیم.
  • وقتی هم که کار ثریا از اغما گذشت و به سوی مرگ پیشتر رفت مساله اساسی ما این بود که با این غم چه کنیم؟
  • همه ما خمینی ندیده ها همه ما گله داری موسا ندیده ها این درد را داریم...من پیش بینی می کنم روزی که مردم صاحب پیدا کنند اولین تحول شگرفی که توی حیاط روحشان اتفاق می افتد این است که دیگر چه کنم ندارند...از آن روز به بعد مردم هر وقت حادثه ای مصیبتی اندوهی پیش می آید می دانند به کدام بلندی بگریزند و در کدام پناهگاه پناه بگیرند...الان هیچ بغرنجتر از این نیست که وقتی اتوبوس دانشجوها وسط دانشگاه سر می خورد و اتفاق مهیبی رقم می زند نمی دانیم به کجای این شب تیره بیاویزیم...
  • وقتی مردم میانمار برهنه و سوخته و غارت زده پشت مرزهای مین گذاری شده ی یوگسلاوی به سکرات برزخ می افتند نمی دانیم کدام کوهها را گاز بزنیم
  • وقتی ملیونها زن و مرد و کودک یمنی از گرسنگی به احتضار می افتند نمی دانیم توی کدام خاک از خجالت فرو برویم....و این معنای حقیقی اغماست..حالا کی است ؟ روزی که چهل سال از عصای موسوی روح ا....موسوی گذشته و همه منتظرند زمین خوردن قوم موسی را ببینند از دریا گذشتن و چهل سال در بادیه سرگردانی کشیدن بسشان نبوده انگار...سالهای جنگ را این روزها همه دارند به زبان خودشان تصویر می کنند یکی از دست راست می زند به صجرای تنگه ابوغریب و کربلای چهار و کانال ماهی...آن یکی ها از دست چپ درباره خونمردگی های جنگ میگویند و همه و همه درد و زخم و آوارگی جنگ را بیان می کنند و به زبان خودشان از آن بیزاری می جویند حالا دیگر حتی ارمیای کوه نشین و جنگل نشین امیر خانی هم مستاصل ا ست و به پاراگلایدر پناه آورده است در این وانفسا ...آه در این وانفسا ی گرانی و بیدادگری قیمتها...
  • صبح که از خواب بیدار شدم تنها به مدد انفاس همان موسوی خمینی توانستم اغمای شب را اغمای به اعماق فرورونده شب را کنار بزنم
  • خمینی و انقلابش کاری با من کردند که از خودم نپرسم : خوب خوابیدی دیشب؟به جایش یک چیز دیگری ...خود موسوی خمینی گفت که از خودم بپرسم....یک چیز منحصرا و مطلقا  جدید ...یک ارتباط مستقیم توی امواج و سیمهای عالم هستی بین من و خود روح ا...موسوی خمیتی برفرار شد که از اغما بلند شدم یعنی اصلا به من گفت پاشو و من که تمام این چهل سال داشتم خیره خیره به این معجزه فکر می کردم و کم کم داشتم از دیدنش هم ناامیدد می شدم چه برسد به فهمیدنش (انقلاب را می گویم)به یکباره درک کردم...درک کردم حال مردمی را که همین الان زده اند یک ٰرژیم دوهزار و پانصد ساله را سرنگون کرده اند...همین الان به خاطرش خون داده اند و همین الان دارند از خواب و بیدارشان و از جوانهای توی گهواره شان می گذرند برای جنگ ...چنگ آواره کننده ....جنگ مهیب 

...خلاصه مطلب این که  برای همین ها بود که  توی اداره بهتر بودم! کمتر سر از معمول اختلاطهایم با رویا و آزیتا و شبنم در آوردم...کمتر خودم را نخود آشهایی که برای من بار گذاشته نشده بود کردم و بیشتر روی کارم تمرکز کردم اما به وضوح حمله های افول حافظه و عقل را و لشکر مهیب فراموشی را در اتراقی نزدیکی سالهای میانی زندگی ام دیدم... و چه باک من بلد بودم همه چیز را بپذیرم !اما مادرم چه ...رقابتی که با او داشتم در مادری کردن چه؟ 

کار بد نبود توانستم قدمهایی بردارم و کمتر از همیشه  به خودم فحش دادم بابت کارمندی و پشت میز نشینی و نفت خواری و از پشت ویترینی که این آب باریکه فراهم می آورد خیابان را و مردو زن و جوان بی سر وسامان را با تاسف برانداز کردن....

شاید همین باعث شد که امروز بتوانم به برنامه کم کردن هفت کیلو از وزن اضافه خودم ایمان بیاورم و امیدوار بشوم و حتی موقع نهار حداقل به انداره یک لفمه حودم را کنترل کنم...بعد هم جواد و علی را آماده کردم به هوای خوراکی خریدن آوردمشان پارگ

توی کوچه ای که خانه های مخروبه قدیمی ای را به پارک وصل می کرد خانم سلیمی را دیدم و دلم از خوشجالی درخشید امیدوار بودم برای خودش کاری پیدا کرده باشد...صدایش کردم و نیم ساعتی با هم اختلاط کردیم ...وقتی شنیدم علی رغم بیکاری دارد بدهی هایش را می دهد کمی آرام تر شدم..یاد از پسته های پارسال یلدا کردو در دلم خوشحال شدم که از آن پسته ها به او داده ام...گفت خیلی  خودم را به خانه نشیتی زده ام  و تک و تو کرده ام که بدهی هایم را بدهم...گفت خیلی غرور دارم....و دلم باز مثل ‍زخمه های یک ساز قدیمی شروع کرد به کوک کردن این مضمون ...ببین همین تو همین توی خیرخواه دلسوز ببین جه ستمی در حق این زن کرده ای...ولی هر دو مثل دو تا آدم هم درد مثل دوتا زندانی همبند با هم اختلاط کردیم و من دیگر حواسم پیش بچه هایم نبود...

بعد افغانی ها رسیدند آن سه دختری که توی چشمهایشان دنیایی و توی صورتهای چرک و لباسهای کهنه شان دنیای دیگری موج می زد.... از همان دور که من را دیدند محبت از من طلب کردند....خاله بیا توی سرسره گیلی گیلیمون کن...و به من زور می گفت  آی به من زور می گفت که این محبت را در حقشان بکنم..از من کمی توجه می خواستند و من نمی خواستم بدهم..کمی سیب و خیار بهشان دادم که با اعتراض و کریه جواد همراه شد...نده بهشون تمومش می کنن و گریه های جواد این روزها با اعتصاب و قهر همراه است درست و حسابی اخلاق ته تاقاریهای لوس را به خودش گرفته است...به هر زجری بود بغل کشان آوردمش خانه و توی راه با عمه جان هم تصادفی دیداری تازه کردیم...و خانه و داد و قالها و دعواهای چند جانبه ...علی مدام در حال گریه بود و نمی خواست تفنگش را به بقیه بدهد از طرفی هم دوست نداشت تنهایی بازی کند و بالاخره دلم برایش سوخت چون اشک خوراکش شد وقتی بیخود و بیجهت تفنگش تمام شد....عمر مفیدش تمام شده بود! خیلی گریه خیلی داد و فریاد بین ما بزرگترها و بچه ها مبادله شد . فاطمه ای که تا رسیدم خانه به من مژده داد که هم نمازمو خوندم هم مشقامو نوشته ام هم سنتورمو تمرین کردم هم طناب زدم هم رختخوابارو جم کردم ....هم ! حالا توی ساعت دورهمی شب کارش به گریه و شیون کشیده بود یک کتک مفصل هم از اخم و تخم و خشونت لفظی من خورد که بیشتر از این نمی توانستم به سیگنالهای عصبی محیط واکنش نشان ندهم و این جور وقتها هم که قربانی همیشه فاطمه است...فاطمه ای که انگار توی دو سالگیش جایش گذاشته ام...انگار مثل قهرمانهای سریالهای این شبها، دو سه ساله که بوده فروخته امش....انگار به قول عمه اش نامادری اش هستم ....فاطمه ای که از او یک کوه توقع دارم ..توقعهایی که خودم از عهده انجامشان بر نمی آیم...فاطمه ای که هم بچه است هم مامان کوچولوی علی و جواد....علی ای که فقط می خواهیم به هر داد و اخمی هست گریه اش ر ا بند بیاوریم ....این روزها توی شل آب می لولیم!

حالا کی است دوازده شب و فاطمه  بعد از عزاداریهایی که برای خوش نگذشتن و دعوا توی کنج سرد و دورافتاده ای از خانه بر پا کرده ، راه افتاده  کیف ببندد و یادش آمده  آکواریوم و شن های ریز دانه و درشت دانه لازم دارد که بتواند آزمایش علوم فردایش را پاس کند...محمد دود از سرش بلند شده است...آخر داشت می رود بخوابد.. اما می بینمش که می رود توی کوچه و با همسایه کامیوندار صحبت می کند و از ته ماشین او یک عالمه شن میآورد و سرحوصله شن ها را می شوید و از صافی های مختلف رد میکند و دانه بندیهای مختلف را جدا میکند و روی  کاغذهای یادداشت برداریش که به هوای کنکور آنها را تهیه کرده میریزدشان تا خشک شوند! و من و فاطمه چند کلمه از زبانمان استفاده می کنیم که از او تشکر کنیم! همین و همین!

تا سرانجام می رسیم به  برنامه لالا....با آب خوردنها و جیش رفتن های یکی در میان پسرها که واقعا عصبانی کننده است و بعد تعریف کردن داستان پلیسی علمی تخیلی ای درباره شیوع دادن عمدی یک بیماری جدید توسط دانشمندان بد و استفاده از دروغ سنج برای عملیات ضد اطلاعات و ....

قصه انقدری طولانی شد که جوااد و قاطمه بگذارند توی گاراژ و چند جمله ای صمیمانه با علی حرف بزنم...در گوشی و توی بغلم....غصه تمام شدن تفنگش را فراموش کرده بود و آرامتر بود...کلی ازش تعریف کردم  ...بهش گفتم تو رو بیشتر از بقیه دوست دارم و بعد یادم آمد این جمله درستی نیست گفتم تو رو پنجساله که دوست دارم و ولی جواد رو دو ساله! 

اما واقعیت این بود که رئیس مطلق خانه جواد بود...هر وقت قهر می کرد و رویش را به دیوار می گرفت من از وسط ظرف شستن محمد از وسط اخبار و مرضیه از وسط بافتنی می آمدند به دلداری...هر وقت کار بد می کرد همه مهربان دعوایش می کردند اصلا مگر کسی دعوایش می کرد؟

با این حال این گندی بود که من که ما همیشه می زدیم و شب قبل از خواب باید یک جوری رفعش می کردیم...

گفتمش که تو مهربانی و باید مواظب خواهر برادرت باشی....

با تمام این احوال روز کمتر اشتباهی بود...شکر و استغفار به خاطر اولا فاطمه که یکجایی خیلی تندی کردم بهش

بعد علی که شاهد تبعیضی بود که بین او و جواد قائل می شویم

بعد خود محمد که کم قدرش را می دانیم

و مرضیه که توی دردسر با ما بودن افتاده است.

  • خدیجه آقایی

ثریا خواهر زاده راوی رمان است که یک سالی هست در پاریس درس می خواند و دارد بر میگردد ایران که حادثه محوری رمان اتفاق می افتد. از روی دوچرخه می افتد زمین و به اغما می رود.

ثریا به اغما می رود و دایی اش از بحبوحه جنگ شبانه بهمن شیر را با لنج خطرناکی طی کند و زیر بارش خمپاره و خمسه خمسه به اهواز و تهران و استامبول و ارزروم و پاریس سفر کند و مدام با محافل برژوایی و خرده برژواهای خارج نشین ایرانی دمخور باشد. طوری که انگار کل پاریس خانه خاله اینهاست... و این که خودشان به خودشان طعنه می زنند چو پاریس نباشد تن من مباد

و فصه دردناکی جنگ را بیشتر از همه کسانی که جنگ را روایت کرده بودند به تصویر کشید. دردناکی آوارگی را از نگاه خرده بورژوایی  بسیار تمیز به تصویر کشیده بود.

  • خدیجه آقایی